Kung Bakit, Di Ko Alam...
Paglisan
Iniwan ko ang bansang tinirhan ko ng mahigit na limang taon. Kanina, habang itinatabi ko ang maleta na siyang kasa-kasama ko sa iba't ibang lugar, paliparan at panahon... parang isina-isantabi ko na rin ang anumang dapat ko pa sanang kakaharapin na mga pagsubok ng buhay.
Ilang ulit ko ng hila-hila ang maleta na puno ng pangarap at pait, pagsisikap at pagkabigo at marahil ay noong sabado ko na ito huling makakasama.
Iniwan ko sa aking paglisan ang mga sobrang oras na di ko na nabawi sa trabaho, ang mga pangako ng kumpaniya na matagal ng napako... mga kaibigan na tumanggap sa akin bilang ako, mga kaaway na di kailanman nagustuhan ang tabas ng dila ko, mga taong minahal at inaruga sa loob ng limang taon at mga alaala na kailanman ay di mabubura na kahit sa paglisan ko ay natangay na rin ng hangin ang mga ito.
Hirap
Naging mahirap ang trabaho na napasukan ko pero madali ko ring natutunan ang pasiko-sikot nito. Sa buhay, kahit hindi ako masaya sa aking kinalalagyan ay gumagawa ako ng paraan upang sumaya, upang matuto at upang mabuhay. Sabi nga, kung saan ka tinanim ng Diyos, doon ka tumubo. Kung hindi ka masaya sa buhay mo, hanapin mo ang mga bagay na maaari mo pang matutunan dito at magagamit mo ito.
Hindi biro ang tumanggap ng mahigit isang dosenang kahon at halos magdugo na ang paa at daliri mo sa kalalagay ng mga security pins. Hindi rin masaya buhay mo kapag kanselado ang kaisa-isa mong day off.
Pero tinanggap ko ang hamon ng trabaho at pinadali ito ng mga taong nakasama ko. Natutunan ko ang mga bagay na akala ko ay di ko kailanman malalaman. At iyon ang katotohanan ng buhay.
Pag-ibig
Naging saksi ako sa mga yumayabong na pagmamahal na kailanman ay wala sa katwiran at wala sa katotohanan. Mahirap maging emosyonal sa ibang bansa pero tulad ko, meron pa rin na umiiral ang puso. Totoo kung magmahal at seryoso sa pinapasok na gulo. Marami na akong nakita sa tagal ko sa ibang bansa at naisulat ko na ng ilang ulit, na mga taong pinipiling magmahal sa gitna ng kalungkutan, hinahati ang puso, panahon at pera upang magkaroon ng taong mamahalin at mag-aaruga. Iyan ang isang katotohanan na di kailanman puwedeng talikuran, na bawat isang manggagawang Pilipino ay piniling umibig... kahit ito ay di makatuwiran... kahit ito ay bawal.
Pamilya
Nilisan ko ang bahay na pinagawa namin ng nanay ko noon lamang Nobyembre. Umasa ang nanay ko noon na magkaroon ng bahay para sa kanyang pagtanda ay makasama niya kaming mga anak niya.
Pero iba ang nanguari, nagawa ang bahay, tumanda siya at wala kaming lahat sa tabi niya. Mahirap maging malungkot ang isang matandang babae na hiwalay sa asawa. Walang katuwang at kahit araw-araw ko na idinasal sa Diyos na aliwin siya, di umubra ang dasal at baka napagod din ang Diyos.
Kaya ako narito, dahil sa pamilya. Kaya nga din ako umalis, dahil sa pamilya.
Bagong Buhay
Bagong taon at bagong buhay. Mahirap muling bumalik sa isang lugar na iniwan mo ng matagal. Mahirap muling makihalubilo sa kapaligiran na di ka na pamilyar. Di mo malaman kung sa edad mo ay may kukuha pa sa iyo bilang empleyado o kung mapili mong mag negosyo ay di mo naman batid kung ito ay bubuhay o papatay lamang sa iyo.
Maraming agam-agam ngunit tuloy pa rin ang buhay. Baka dito naman ako itatanim ng Diyos kaya kailangan ko pa ring yumabong.
Paalam
Paalam na siguro sa bansang naging tahanan ko ng limang taon. Paalam na sa mga taong naging bahagi ng buhay ko ngunit di kailanman mawawala sa puso at isipan. Paalam sa isang buhay na tumupad sa mga pangarap, sumugat sa puso, nagpatapang sa pagkatao at hihintayin ko na muling mag-krus ang ating mga landas.
